Rondje Noordzee met de CZT, September 2012 Het verslag van een stalen zeiljachtje wat onderhanden wordt genomen door een Watersport Novice Rondje Noordzee, September 2012 Na lange tijd in-actief te zijn geweest op elk gebied van de watersport kriebelde het nog steeds. Het werd weer eens de hoogste tijd om te gaan (zee-)zeilen. Het zeilen zonder eigen boot en geen boot bezitters in de nabije omgeving is problematisch. Daardoor blijft als enige mogelijkheid over om je aan te melden als opstapper bij een vereniging. Eerst maar eens heftig gaan Googelen om de mogelijkheden op dit gebied op een rijtje te zetten. Verbazend hoeveel websites er bestaan die een opstapper de mogelijkheid biedt om zich kenbaar te maken. De website van de CZT (Club Zeezeilers Twellegae) sprong er wat mij betreft uit op het gebied van voorbereiding en veiligheidseisen van schippers en boten. Tevens kwam deze club over als een wat kleinere “gemeenschap” waar je niet een nummer werd in de grote massa beschikbare opstappers. Daarom heb ik mij als aspirant lid aangemeld in augustus 2012 en mij meteen ingeschreven voor de Noordzee tocht in september. Mijn aanmelding voor de Noordzee tocht werd gehonoreerd. Super! Ik werd ingedeeld op de Arcadia, een Winner 11.20 met schipper/eigenaar Marti, samen met nog twee opstappers, Lex en Hans. De Winner 11.20 uur is een snelle zeiler van de hand van Van de Stadt, gebouwd door de Nederlandse werf Winner Yachts. Kortom een degelijk Nederlands product De tweede boot die zich had ingeschreven voor de Noordzee tocht was de Klazina, een Victoire 933 met schipper/eigenaar Rob, samen met nog drie andere opstappers, André, Wim en Edo. Ook de Victoire is een degelijk Nederlands ontwerp van de ontwerper Koopmans en gebouwd door de Nederlandse werf Victoire. De Victoire 933 is o.a. bekend van de OSTAR in 1980 gevaren door Henk Jukkema. Dick Koopmans en zijn vrouw Elly hebben na afloop van de OSTAR samen de boot terug gevaren in 22 dagen van Newport naar IJmuiden. Deze Noordzee tocht van de CZT wordt in 2012 gevaren met twee boten en 8 bemanningsleden, waarvan ik deel uit mocht maken. SUPER! Vrijdag 7 september 2012 ‘s Middags vanuit Friesland vertrokken naar de Ketelhaven, de thuishaven van de Arcadia. Rond 15:30 uur heb ik mij gemeld bij de schipper Marti. Marti en Lex waren al druk bezig met het inrichten van de boot. De eerste paar uurtjes is mooi om waar te nemen hoe een ieder de ander wat aftast om zo een eerste indruk te krijgen van ‘die ander’. Zelf deed ik daar ook driftig aan mee. Je stapt tenslotte wel bij een paar totaal onbekenden aan boord om de Noordzee op te gaan. Al gauw was de stemming uitstekend te noemen en een ieder had denk ik al snel de ander ‘geschoten’. Helaas kon Hans niet mee doordat hij geveld was door ziekte. Edo werd van de Klazina naar de Arcadia verhuisd. Hij was een opstapper met al vele zeemijlen onder de leden. Lex en ik waren beiden onervaren zeezeilers. Op de Klazina werd Edo vervangen door Riëtte, ook een ervaren opstapster. Rond 17:30 uur gooiden we de trossen los om de opening van 18:30 uur van de Ketelbrug mee te kunnen nemen. Dit was de eerste kennismaking van mij met de schipper en de boot samen in actie. Al de eerste paar seconden was het voor mij duidelijk dat alles wel goed zat. Super, wat had ik er weer een zin in om te gaan zeilen. Naar de Ketelbrug konden we zeilen. Mooi op tijd arriveerden wij. We hoefden maar een minuut of tien, met enkele andere zeiljachten, te wachten voor de opening. Na de passage door naar Enkhuizen om Edo op te pikken in de Oude Haven. Tussen de Ketelbrug en Enkhuizen zwakte de wind steeds verder af. Onderweg, op het IJsselmeer, heeft Marti de nasi opgewarmd die mijn vrouw thuis al had klaargemaakt. Door het wegvallen van de wind was dit een relatief lange tocht. Voor mij geen enkel probleem. Het was genieten. Voor Edo was dit echter wel pech omdat hij vanaf 21:00 uur al bij de Oude Haven stond te wachten alwaar wij om 22:30 uur arriveerden. Nadat Edo aan boord was gestapt zijn we door gevaren naar de Compagnieshaven waar wij de nacht zouden doorbrengen. Na totaal 5 vaaruren, af en toe geholpen door een windje vanuit het zuiden met een kracht 3 bft.  lagen we vlakbij de Klazina afgemeerd. Mijn eerste kennismaking met de Klazina bemanning, Rob, de schipper uitgezonderd. Rob had voor die avond andere verplichtingen. Die avond aan boord van de Arcadia met z’n allen gezellig zitten borrelen en praten, heel veel praten. Met de bemanning van de beide boten zat het wel goed. Erg benieuwd wat de komende dagen voor mij in petto heeft. Zaterdag 8 september 2012 ‘s Morgens om 07:30 uur was de Arcadia al volop in touw. Na een bezoek aan de sanitaire gelegenheid van een uitgebreid ontbijt genoten. Na alles te hebben ingeruimd zijn we vertrokken om de overvolle jachthaven te verlaten op zoek naar rust. Al snel bleek dat de Klazina een probleem had. Er was tijdens het varen een ondefinieerbaar geratel te horen. Op anker gegaan buiten de haven. Na de nodige duik partijen bleek dat de anode zich had los gewerkt. Heel vervelend want Rob had de saildrive niet lang voor vertrek laten reviseren door een erkend bedrijf in Ketelhaven. De Klazina terug naar Enkhuizen. Hier werd de boot uit het water getakeld en door een gemotiveerde monteur op zaterdagmorgen voor 100% in orde gebracht. Onderwijl lag de Arcadia voor anker te wachten. Geen enkel probleem. Eerste rang om de vertrekkende en aankomende schepen voor Enkhuizen gade te slaan. Riëtte is bij ons aan boord gebleven. Kon ze onderwijl weer op temperatuur komen na de nodige schroef inspecties onder water. Edo heeft zich ook nog even laten verleiden om te gaan zwemmen. Lex en ik zagen dit om de een of andere manier niet zitten. Om 13:15 uur kwam de Klazina hun ontbrekende bemanningslid weer oppikken en werd de tocht voortgezet richting de sluis van Den Oever. Het was windstil dus op de motor verder. Halverwege kwam er wat wind opzetten en kon het zeil worden gehesen. Geen snelheidsrecords werden verbroken, maar we zeilden weer. Om 17:10 uur voeren we met nog enkele boten de sluis van Den Oever in. Het schutten ging snel. Ook de al openstaande brug werd snel gepasseerd. Weer was de wind weggevallen. Daarom op de motor verder het Marsdiep af tot in het Molengat waarna we “echt” de Noordzee opgingen. Heel geleidelijk begon het ook een beetje te waaien. Met het ondergaan van de zon waren we weer onder zeil en hadden geen last meer van de diesel. Met een gemiddelde van zo’n 4 knopen per uur gingen we in het donker richting Lowestoft. Grappig, maar echt pikkedonker wordt het niet. Er werd gebruik gemaakt van een wachtrooster. Met z’n tweeën drie uur op en drie uur af. Marti en ik hadden de eerste wacht, beginnende om 21:00 uur. Een heel rustig verloop, ook tijdens de passage van de scheepvaart routes. ‘t Was genieten. Middernacht was onze wacht afgelopen en namen Lex en Edo deze over. Halverwege deze wacht werd de motor even gestart en is Marti zijn kooi uitgeroepen i.v.m. de overige scheepvaart, omdat er een zekere twijfel bestond betreffende de zichtbare navigatie lichten in combinatie met de geldende voorrangsregels en zeemanschap . Ik heb hier weinig van meegekregen omdat ik in een diepe slaap was verzonken. ‘s Nachts om drie uur werd ik wakker gemaakt om samen met Marti weer de volgende wacht te lopen. Wat een prachtige nacht. Volmaakt. Jammer dat die drie uren zo snel voorbij zijn. Om 06:15 uur wederom de slaapzak in gedoken. Wat slaapt dat toch goed aan boord van een zeiljacht. Zondag 9 september 2012 ‘s Morgens om een uur of negen door de koffie aroma wakker geworden. Marti en ik hebben van een uitgebreid ontbijt genoten waarbij Lex en Edo elk hun slaapzak weer opzochten.  Marti heeft per marifoon een positie rapport opgevraagd van de Klazina. Onder het ontbijten ontstond het plan om de Klazina tegemoet te varen om het ‘club gevoel’ te her-activeren na zo’n lange nacht. Om 09:45 uur de boot scherp aan de wind weer terug gevaren richting Klazina. Onderweg zagen we een vreemd voorwerp in het water liggen met veel meeuwen erom heen. Toch maar van de koers afgeweken om even te kijken. ‘t Was een dode opgeblazen zeehond. Onsmakelijk gezicht. Om niet weer de zeevaart route over te moeten steken zijn we gaan bijliggen. Voor mij ook weer een mooie leerervaring. Na een klein uurtje bijliggen vond rond 12:30 uur de ontmoeting plaats met de Klazina midden op zee. Schitterend. Samen weer opgevaren richting Lowestoft.  Gezien de verschillende eigenschappen van beide schepen liepen we geleidelijk in een zwakke wind weg van de Klazina. Nadat de Klazina uit zicht was verdwenen trok de wind ook aan tot een ruime 5 bft. ‘t Werd steeds mooier, de zee werd ook een ietsje onstuimiger. Schitterend. Tegen 21:00 uur Nederlandse tijd naderden wij Lowestoft. Goed kaartlezen is hier een vereiste want er liggen enkele verraderlijke zandbanken. Haven control moet wel worden opgeroepen omdat er toestemming gevraagd moet worden i.v.m. uitvarende vissers en kustvaarders. In de buitenhaven was voldoende ruimte om de zeilen te strijken. Eerst nog een klein stukje richting brug varen om dan meteen bakboord uit de jachthaven in te gaan. De jachthaven in varende meteen stuurboord uit en een plaatsje gezocht aan één van de drijvende steigers. 21:30 Uur lagen we vast na totaal 31 uur te hebben gevaren met een wind tussen de 1 - 4 bft. vanuit het zuiden. Hierna meteen het RNSYC Marina gebouw met een bezoekje vereerd. Eigenlijk was dit een wat trieste aanblik. Het gebouw zelf straalde vergane glorie uit. Meteen even gedoucht, maar een echte aanrader? Ik heb mijn twijfels. De douches waren erg beschimmeld en er hing een behoorlijk penetrante riool lucht. Toch was het er wel schoon. Een gebouw vol tegenstrijdigheden. Ongeveer 22:30 uur kwam de Klazina binnen. Onder het genot van een (koud) pilsje even na zitten praten. Rond middernacht gezamenlijk besloten dat er toch eens een keer een einde aan de dag gebreid moest worden. Maandag 10 september 2012 s Morgens om 08:00 uur was de gehele bemanning van de Arcadia weer present. Als een blok geslapen. Dat wil wel na een dagje zeelucht. Tijdens het ontbijt de plannen en mogelijkheden van deze komende dag besproken. Tevens het actuele weer opgevraagd. Leve internet aan boord. Altijd de actuele weersverwachting tot je beschikking. Besloten om rond het middaguur richting Southwold te zeilen. Er zou een stevige wind staan vanuit het ZW. Maar eerst de stad verkennen.  Lowestoft zelf vond ik niet een aantrekkelijke karakteristieke stad. Enkele gebouwen daargelaten gaf de stad een indruk van achteruitgang. Jammer. Het strand met de zee is uiteraard altijd aantrekkelijk om daar een eind langs te sjouwen. Hier waren wat souvenir winkeltjes waar kaarten te koop waren van de stad zelf. Spijtig dat ik al kaarten van de streek verstuurd had die in het centrum waren gekocht. Deze zijn geschreven tijdens een kop koffie op een terrasje onder het genot van een echte Engelse chicken pie. ‘s Middags om 13:30 uur waren we weer bij onze boot. Ondanks de pie toch maar eerst met z’n allen gegeten. Om 15:30 uur voeren we de haven uit. Buiten de haven de zeilen gehesen. I.v.m. de stevige wind eerst maar eens 1 rif gezet. Na verloop van tijd toch nog een tweede rif bijgezet. De wind wakkerde aan tot een kleine 6 bft. De eerste keer dat een zeilpak echt zijn nut bewees gedurende deze trip. Wat verder uit de kust werd de golfslag wat langer en daarmee ook minder hinderlijk. Af en toe kwam er een redelijke golf over de boot wat erg lastig was voor een fototoestel als je foto’s aan het maken bent. Bij de nadering van Southwold, een twee en een half uur later, is een goede navigatie toch wel van belang. Er liggen een paar behoorlijke zandbanken. Door de combinatie wind en stroming kolkte het water behoorlijk tussen de pieren. Bij de ingang van de pieren moesten we het midden aanhouden om daarna vrij snel dicht onder stuurboordwal te gaan varen vanwege de ondieptes in het midden en aan bakboordwal. Verder stroomopwaarts van de rivier de Blyth leggen we aan bij de Harbour Inn. Onderweg nog wel rekening houdend met de handgeroeide veer. Deze heeft altijd voorrang. Jammer maar deze veer hebben we niet in actie gezien. De boot hebben we met lange springen vastgezet want de Blyth is een getijde rivier met een redelijk sterke stroom. Het was nog even lastig uitvogelen om de fenders goed te positioneren. Zeker met de losse planken die nog tussen steiger en fenders moesten worden opgehangen. Al met al leer je ongemerkt erg veel op zo’n tocht. Nadat de boot vastlag arriveerde de Klazina. Toen de Klazina vast langszij de Arcadia lag meteen even de Harbour Inn geïnspecteerd. Lex en Marti hebben het Engelse lager bier en Edo en ik hebben het Ierse Guinness bier uitgeprobeerd. Na uitgebreid te hebben geproefd zijn de beide bieren door ons goedgekeurd. De Harbour Inn zelf was heel karakteristiek. Prachtig. De moeite van een bezoekje waard. ‘s Avonds om 20:00 uur met z’n achten op de Arcadia gegeten. Riëtte had aan boord van de Klazina voor alle acht bemanningsleden gekookt. Smaakte uitstekend. Daarna kwamen de zee kaarten op tafel en met het toen bekende weerbericht werd besproken wat de volgende dag kon worden ondernomen. Al met al een schitterende onstuimige dag, met 4 vaaruren bij een westen wind met 6-7 bft. en het zeil met een tweede rif gezet, gaf dit een voldaan gevoel met vele leer- en zeil momenten. Dinsdag 11 september 2012 ‘s Morgens om 07:00 uur stond Edo al een echt engels ontbijt klaar te maken voor iedereen. Na het ontbijt zijn sommige leden van de bemanning naar het plaatsje gelopen, ongeveer een 20 minuten vraagt dat. Ik ben met Lex de haven langs gelopen. Schitterend, de moeite waard. Vooral de scheepswerf maakte indruk. Echt de moeite waard om eens een stuk langs de rivier richting zee te lopen. Neem wel een fototoestel mee. Rond een uur of tien hebben wij de Arcadia losgegooid en zijn met de stroom mee gevaren richting zee. De Klazina was al vertrokken. Jammer maar weer niet de voetveer in actie gezien. Buiten de pieren meteen de zee op. Schitterend, schitterend, westelijke, dus halve wind, 5-6 bft. met een mooie volle zee. Perfect zeilweer richting Ramsgate, een 60 zeemijlen te gaan. Onderweg wel veel horizon vervuiling door de vele windmolen parken.  Om 19:15 uur Nederlandse tijd kregen wij Ramsgate in de kijker. Het binnenvaren van Ramsgate is minder complex als Lowestoft en Southwold. De verplichting om haven control op kanaal 14 op te roepen is er wel. In de voorhaven is genoeg ruimte om de zeilen te strijken. Vanuit zee gezien is het stuurboord uit de jachthaven in met op de pier aan bakboord een schitterende oude vuurtoren. Uiteraard is het een getijde haven zo aan zee, maar de steigers zijn drijvend. Na 9 vaaruren lagen we vast aan één van deze steigers. Bij de havenmeester is een code voor de wasruimte te vragen. Deze sanitaire ruimte ligt buiten de haven hekken. Daarom is er ook nog een code nodig voor de jachthaven ingang. Deze code is niet dezelfde als het toiletgebouw. Meteen na het aanleggen zijn Lex en ik gaan koken. Na het eten gedoucht. De sanitaire ruimte is prima, erg schoon en netjes. Om toch even te moeten zeuren, de douche was erg warm en stond op een vaste temperatuur. ‘s Avonds nog heel even langs de waterkant bij de Mariners Bar een pilsje gedronken om het af te leren. Aan boord van de Arcadia nog een hele tijd na zitten praten over deze perfecte dag. Na middernacht de slaapzak opgezocht. Woensdag 12 september 2012 Om 07:30 uur Nederlandse tijd de slaapzak uit gekropen en meteen door de poort naar buiten om te scheren en een hete Engelse douche  te nemen. Terugkomend in de boot stond Edo alweer een heerlijk Engels ontbijt klaar te maken. Blijven zo in de stemming. Perfect toch. Wij zijn eerst de stad ingegaan om een indruk te krijgen van Ramsgate. De stad is tegen de rotswand aangebouwd en daardoor zijn er mooie vergezichten. Langs de kust zijn de typische Engelse huizen zichtbaar met die enorme hoeveelheid keramiek schoorstenen. Uiteraard ook nog foto’s genomen van de oude vuurtoren op de havenmond. Tegen elf uur heeft de Klazina de trossen losgegooid om de tocht naar Duinkerke aan te vangen. Om 11:40 uur voeren wij langs de vuurtoren richting Duinkerke. Onderweg was het perfect zeilweer. Straffe zuidwestelijke wind met 5-6 bft. Daarom de gehele weg met een bulletalie gevaren. Geweldig. Verbazend weinig scheepvaart waargenomen. Genieten was het. De nadering van de kuststreek van Duinkerke is ronduit gezegd lelijk. Het is een smerige skyline van industrie. Ik had dit iets anders voorgesteld. Daarentegen is de oude vuurtoren op het havenhoofd wel erg mooi. Met de nadering van de kust is het belangrijk om goed te navigeren. Er liggen behoorlijk wat zandbanken voor de kust. De verkeerslichten van de haven staan op de andere pier als waar de vuurtoren staat. Er is een ruime havenmond waar de zeilen gestreken kunnen worden. Wij legden na 7 vaaruren aan, net iets na 18:00 uur. De havenmeester was al verdwenen. Om de haven te verlaten is een pasje nodig en het havenkantoor met de sanitaire voorzieningen liggen buiten de poort. Lex en ik hebben ook deze avond de bereiding van de maaltijd op ons genomen. Om 21:00 uur zaten we aan tafel. Na een gezonde politieke discussie i.v.m. de voorlopige uitslag van de landelijke verkiezing werd de dag om middernacht afgesloten. Donderdag 13 september 2012 Midden in de nacht, het zal ongeveer 01:00 uur geweest zijn, werden we opgeschrikt door een heftige front passage. Door de hevige windvlagen waren de fenders gaan schuiven en bonkte de boot tegen de steiger. Extra stootwillen en lijnen aangebracht. Daarna geen enkel probleem ondervonden. De volgende ochtend was er gelukkig geen enkele schade aan de boot te vinden. In de vroege ochtend werden we wakker met een geur van vers stokbrood en croissants. Wim had, na over het hek te zijn geklommen, bij een bakker deze vers gebakken producten gekocht. Dit o.a. voor Lex zijn verjaardag. Na dit luxe ontbijt zijn we de stad ingetrokken voor een verkenningstocht. Er stonden een paar mooie imposante gebouwen maar verder viel de stad zelf toch wat tegen. In de stad heeft Lex ons op een kop koffie getrakteerd vanwege zijn verjaardag. Toch wel blij de stad gezien te hebben. Om 15:00 uur hebben we de trossen losgegooid om naar Oostende te varen. Lex en ik hebben de navigatie en de besturing van de boot op ons genomen. Met het opkruisen in de vaargeul veel hoogte verloren ten opzichte van de Klazina. Een snel zeiljacht alleen is dus niet voldoende om een ander zeiljacht in te halen. Er komt ook nog de nodige stuurmanskunst bij kijken. Ik denk dat onze schipper zich in het vooronder zat te verbijten. Enorm veel geleerd en enorm veel plezier gehad. Gaaf!! Relatief gezien was het een kort tochtje maar wel super om te zeilen. Er stond een noordwestelijke wind met een kracht 4 bft. In de jachthaven van Oostende zijn de getijde verschillen erg groot. Kan wel een meter of vier verschil zijn tussen hoog en laag water. Gelukkig is de jachthaven voorzien van drijvende steigers waar we na 5 vaaruren lagen aangemeerd. Deze avond is er niet gekookt door één van ons. Nadat de Klazina was afgemeerd eerst de dag besproken aan boord van de Klazina. Daarna heeft onze schipper een heerlijke salade gemaakt voor acht personen en is er friet gehaald. Wij kwamen tot de trieste ontdekking dat wij Engeland verlaten hebben zonder de ge-eigende Fish & chips te hebben genuttigd. Dit wakkerde bij een ieder van ons de behoefte aan een vette hap enorm aan.  Na de maaltijd en de afwas was het aan de opstappers om de volledige reis voor de volgende dag voor te bereiden. De beide schippers hebben zich afgezonderd op de andere boot. Veel geleerd betreffende de navigatie, getijden en stroomsnelheden. Was leuk om te doen. Vrijdag 14 september 2012 Om 09:00 uur was eindelijk het havenkantoor geopend. Meteen even gaan scheren en douchen. De Klazina was al om een uur of acht vertrokken maar heeft bijna een uur in de haven liggen wachten op groen licht om de haven uit te mogen varen. Na het ontbijt hebben wij de trossen losgegooid om de woelige Noordzee op te varen. Erg mooi, bij de havenmond doken we meteen de golven in. Na het verlaten van de havenmond drie mijl van de kust weg gevaren i.v.m. de nodige zandbanken vlak onder de kust. Na die drie mijl waren we vrij om te varen waar we wilden. De wind was zuidwest met een kracht van 6 á 7 bft. De bulletalie gebruikt en onder dubbel gereefd grootzeil richting Scheveningen. Onderweg vrij veel Jan van Genten gezien waaronder ook veel eerste jaars jongen. Geen woorden voor zo mooi, prachtig zeilweer. Voor de Zeeuwse kust passeerden we de Klazina. Om 19:30 uur, na 10 vaaruren, voeren we tussen de pieren van Scheveningen, om kort daarop de trossen vast te leggen aan de drijvende steiger in de jachthaven. Dit was wel een heel mooi super zeildagje. Na de boot wat te hebben opgeruimd zijn we bij het visrestaurant Simones gaan eten. Voor zover ik begrepen heb is dit min of meer een CZT traditie. Was erg lekker en erg veel, maar mij hoort u daarover niet klagen. Tijd vliegt als het gezellig is. Na middernacht heeft iedereen weer zijn kooi opgezocht. Zaterdag 15 september Om 09:00 uur zaten we nog aan het ontbijt maar om 09:30 uur was alles alweer opgeruimd en werden de trossen losgegooid en om tien voor tien voeren we tussen de pieren van Scheveningen de haven uit. De zee was beduidend minder woelig als de dag ervoor. Half bewolkt met een wind vanuit het noord-westen met een 4 bft. Gewoon lekker zeilweer. Een rustige tocht met weinig scheepvaart. ‘s Avonds om 20:00 uur, na 10 mooie vaaruren aan de drijvende steiger afgemeerd voor de brug bij Den Oever om hier onze nacht door te brengen. Marti heeft alle restjes verzameld uit de koelkast om hiervan een heerlijke warme maaltijd te koken. Met een wijntje erbij als afsluiting van de laatste nacht aan boord van de Arcadia betreffende deze tocht. Om een uur of negen kwam de Klazina vanuit het donker opduiken. Riëtte had onderweg een appeltaart gebakken. Deze met z’n achten aan boord van de Klazina genuttigd. Smaakte uitstekend. Uiteraard werd het weer wat later als eerst de bedoeling was. Gezelligheid kent geen tijd. Zondag 16 september 2012 De laatste dag alweer. Iets na 9:30 uur passeerden we de sluizen, het IJsselmeer op. Er stond een matige zuidwestelijke wind, 3-4 bft. Voldoende om Enkhuizen te bereiken waar Edo afstapte. Na het afscheid nemen van een plezierig bemanningslid zijn Marti, Lex en ik doorgegaan richting Ketelbrug. Ook dit alles onder zeil. De brug opening van 15:10 uur kunnen nemen. Aankomst na 7 vaaruren in Ketelhaven om 16:10 uur precies. Na het met z’n drieën de boot te hebben opgeruimd kwam mijn vrouw aanlopen. Goede timing. Met z’n tweeën weer huiswaarts gekeerd. Hier kwam een einde aan een schitterende zeilreis voor mij. 520 Fantastische zeemijlen in 88 uren. Gemiddelde snelheid een knappe 5,9 knopen. De Winner 11.20 met een goede schipper is echt een snelle zeiler. Enorm veel geleerd, een enorme echte zee-zeil ervaring erbij. Het was, zoals al zo vaak genoemd, schitterend. Kon niet mooier! Marti, Lex en Edo, enorm bedankt. Ook de bemanning van de Klazina was super om mee op stap te gaan. Het zal erg moeilijk worden om deze trip te evenaren maar ik zal elke gelegenheid hiertoe met beide handen aangrijpen. Conclusie: CZT, een geweldige club, erg benieuwd wat de toekomst in petto heeft.